Falownik nord

Docieraniem nazywamy obróbkę wykańczającą za pomocą drobnoziarnistego proszku ściernego zmieszanego z czynnikiem wiążącym (cieczą smarującą). Mieszaninę taką wprawia się w ruch narzędziem zwanym docierakiem. Ruchy względne powierzchni docieranej oraz docieraka nie są ściśle określone, lecz należy tak je dobrać, aby ziarna materiału ściernego nie poruszały się dwukrotnie po tym samym torze. Docieranie należy do obróbki skrawaniem, ale na wynik obróbki duży wpływ ma również działanie chemiczne czynnika wiążącego. Właściwości aktywne wykazują: nafta, oleje, parafina, stearyna oraz łój.
Płaszczyzny oraz powierzchnie walcowe dociera się na obrabiarkach zwanych docierarkami. Docierane części umieszcza się w koszyku (separatorze) między dwiema tarczami z żeliwa perlitycznego. Tarcza dolna jest napędzana, górna zaś podwieszona przegubowo, co umożliwia odpowiednie ułożenie jej na powierzchniach docieranych. Koszyczek jest napędzany mimośrodem lub korbą, dzięki czemu części wykonują ruch złożony zapewniający równomierne docieranie.
Przy docieraniu maszynowym szczególne znaczenie ma zachowanie jednakowego docisku wszystkich docieranych jednocześnie części. Równomierność nacisku można zwiększyć segregując docierane części na grupy o zawężonych tolerancjach i docierając każdą z tych grup oddzielnie. Liczba jednocześnie docieranych części powinna być możliwie duża. W żadnym razie nie należy docierać mniej niż cztery części.